Eosine beukt als een van de grootste Europese indiebeloften hard op de deur van de internationale doorbraak. Wat begon als het soloproject van frontman Len Lacroix (die Luik inruilde voor Gent en zich inmiddels identificeert als non-binair), is uitgegroeid tot een ijzersterk, vast viertal met Stanny Rijckaert (drums), Lander Lampaert (gitaar) en Wouter Dijkstra (bas, zang). Samen versmelten ze progpunk, emo en post-metal tot een overdonderende sound, gedragen door gejaagde gitaren en de bedwelmende, veelzijdige stem van Lacroix.
Sinds de release van hun EP Liminal (eind 2024) bouwde de band een ijzersterke livereputatie op. Wie Eosine live zag op festivals als Pukkelpop, Dour, Lokerse Feesten, ITGWO, Sziget Budapest, MENT Ljubljana, Leffingeleuren, Reeperbahn Festival Hamburg, of als support voor Garbage en Psychedelic Porn Crumpets, spreekt van een haast sacraal exorcisme met de intensiteit van Amenra. Begin 2026 stootte de band met single ‘And Now It Shows’ door tot de finale van De Nieuwe Lichting, eerder wonnen ze Concours Circuit (Waalse Humo's Rock Rally).
Op 8 januari verschijnt hun langverwachte debuutplaat Vicariant Narratives. In acht tracks en net geen 40 minuten grijpt het album de luisteraar onverbiddelijk bij de keel. Geïnspireerd door de duisternis van Chelsea Wolfe en de rauwe energie van Oathbreaker, onderzoekt het album thema's als emotionele afhankelijkheid, hypergevoeligheid en het losbreken van maatschappelijke conventies. Vicariant Narratives is het gelaagde, cathartische statement van een band die zichzelf volledig heeft gevonden.
