Elk voorgaand album van het stralende en stevige Franse trio SLIFT – de broers Jean en Rémi Fossat en drummer Canek Flores, een vriend sinds de middelbare school – was een ‘fantasia’: een mengeling van genres en vormen die de band de ruimte gaf om te improviseren en op thema’s te jammen totdat ze als het ware samen de ruimte in leken te spiralen. Maar, met een vleugje opzettelijke ironie, heet het vierde album van SLIFT Fantasia zonder dat het er daadwerkelijk een is. Het is in plaats daarvan hun meest strakke en directe plaat, een scherpzinnig verhaal over het overwinnen van internationale onrust, gebracht door een band die er volop voor gaat zonder ook maar een seconde te verspillen. SLIFT wilde de boodschap niet kwijtraken door te veel te spelen. Ze bereiden zich voor op een strijd waarvan ze denken dat we die nog steeds kunnen winnen.
Toen Jean Fossat de kern van Fantasia schreef, dacht hij veel aan Jorge Luis Borges, de Argentijnse auteur wiens fictie op behendige wijze elementen van magie en surrealisme verweefde in plaatsen en plots die bijna echt aanvoelden. (SLIFT leende zelfs de songtitel “Orbis Tertius” van Borges.) Fantasia is dan ook een ingebeelde stad die wordt geteisterd door een gevoel van onwetendheid en xenofobie, van het proberen te elimineren van alles wat de geaccepteerde orde verstoort. De stad komt in beeld in “Corrupted Sky”, waar Fossats verteller bij aankomst probeert het onheil te ontwijken. In de tweede helft van het album begint er hoop te ontstaan, wanneer mensen zich beginnen te realiseren dat ze meer zijn dan de onderdrukkende uniformiteit van hun samenleving. Deze acht nummers gaan dan ook over het vertrouwen in de kracht om terug te vechten, hoe verborgen die ook lijkt.
